
Jedyna zielona

Poranny pobyt w lesie coraz częściej jest opisywany jako rodzaj terapii. Zwłaszcza jesienią i zimą, gdy zimnolubni – jak ja – cieszą się, że mogą nieco się wychłodzić, siedząc i bezskutecznie czekając, aż na wybranej łące pojawi się jakiś ssak. Bo zwierz jest bonusem, ale liczy się to, że otaczają mnie drzewa, wieje – i nagle pojawia się słońce. Wtedy, wśród jesiennych brązów i szarości dostrzegasz jedną-jedyną zieloną roślinkę. Jest akurat w cieniu, ale wiesz, że słońce za kilka minut ją doświetli, a na zdjęciu reszta zniknie w ciemności i rozmyciu małej głębi ostrości przy otwartej przysłonie. Zdjęcie oczywiście zrobione z poziomu gruntu, czyli na leżąco. Pozdrawiam M., która to zdjęcie dostała jako pierwsza.
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner
Obfitość

To idylliczne zdjęcie mogłoby ilustrować fakt, że na północy Europy problem suszy jest nieznany. Powstało w 2025 r., a ja jeszcze wówczas roku opowiadałem, że Norwegii woda jest wszędzie – rzeki, jeziora, wodospady i oczywiście fjordy. Przy tym wszystkim sporo deszczu albo chmur zapowiadających deszcz.
To wszystko nieco zmieniło się w tym roku. Moja szukająca 'coolcation’ dalsza rodzina trafiła lipcu w środkowej Norwegii na szokującą falę upałów – 30 stopni (ja zaledwie 2 tygodnie później rozkoszowałem się przyjemną temperaturą w okolicach 15 stopni – dla mnie idealną). Najdziwniejszy był jednak widok niektórych rzek i rzeczek. Ślady na brzegach o głazach wyraźnie pokazywały, że poziomy wody opadły o 30-50 cm.
Cóż, ciekawy jestem, co zobaczę w przyszłym roku, ponieważ planuję kolejny wyjazd.
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner
Smut (nie smutek)

Czasem po prostu tak jest. Zawodzi totalnie wszystko. Zawodzi poezja – wiersze pisane dla kogoś znikają bezpowrotnie, wykasowane z pamięci telefonu i komputera. Okazały się niepotrzebnym wygłupem. Fetysze i symbole trafiają do śmietnika, razem ze swoimi zapachami i blaskami. Muzyka staje się niemożliwa do słuchania. Nadzieja staje się pustym słowem. W języku wtajemniczonych na ten stan mówi się „Czarny pies”. Trafne. Ale czy rozmyty, zemglony strumień niknący w ciemności nie jest lepszy?
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner
Proszę nie przeszkadzać

Zdarzają się takie widoki. Totalnie bylejakie. Ot, mały staw, czapla stoi, coś tam leci. Widzisz te ptaki i wiesz, że jedyne, czego chcą, to święty spokój. Ja dołożyłem starań, żeby im go nie zakłócić. O ile wiem, nie strzela się do nich – cóż to w ogóle za obłąkany pomysł strzelać do zwierząt, a do ptaków w szczególności. I super, bo nie ma ich wcale tak dużo, raptem kilka tysięcy par. Więc to, że wydają się powszechne, jest jednak nieco zwodnicze.
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner
I znów zmierzch, i znów woda

Ja wiem, złośliwość kazałaby napisać komentarz, że trawa gdzie indziej jest bardziej zielona. Więc nie będę wspominać, gdzie powstało to zdjęcie, choć łatwo się domyślić. I oczywiście taki zmierzch może zdarzyć się wszędzie. Więc ja tu po prostu miałem trochę szczęścia, odpowiednia pora, dużo czasu, żeby poczekać, aż Słońce zejdzie poniżej linii horyzontu (bo to wtedy najczęściej zaczyna robić się ciekawie). Jeśli chodzi o „the making of” to uważam, że dobrze mi tu zadziałał filtr połówkowy, który nie zawsze mi się chce wozić ze sobą, a który tym razem na szczęście ze sobą miałem. Tego wieczoru kładłem się spać w poczuciu dobrze wykorzystanego czasu.
[ Nie pamiętam, czy o tym wspominałem, ale przestałem publikować na Instagramie. Gigant ewidentnie stawia na konkurowanie z Chińczykami w promowaniu klipów, rolek czy czegokolwiek, widoczność fotografii – mojej i innych – jest redukowana, to nie jest już platforma dla fotografujących. ]
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner
W trzcinach

Zazwyczaj robię zdjęcia mroczne. Lubię, gdy kolor jest elementem przekazu, choć sporadycznie zdarza mi się też publikować w czerni i bieli.
Ta czapla jakoś nijak mi nie chciała mi ładnie wyjść. W końcu postanowiłem pokazać je w high-key (rozjaśnieniu), choć, jak widać, niezbyt ekstremalnym. Światło mi nie sprzyjało, ale tworzyła wraz otaczającą ją roślinności niecodzienny, widok, wcześniej mi nieznany
Czaple, jak wiadomo, są w Polsce dość powszechne. Taki ptasi odpowiednik sarny. Na szczęście nikt do nich nie strzela. Dla mnie są cudownym obiektem do fotografowania, z tym ich złośliwym spojrzeniem (trochę podobnym do oczu sójki) i pokraczną pozycją w locie.
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner, mój IG https://www.instagram.com/witoldwerner/
Dajmy im jeść

Czasem nie wiadomo, co powiedzieć. Moja przyjaciółka stała się ostatnio obiektem donosu głupawego sąsiada. Powód skargi – pani dokarmia ptaki, ma karmnik na balkonie. W świetle szału nienawiści skierowanej przeciw dzikom i stale podsycanej chęci mordowania tych zwierząt zaczynam się obawiać, że jakiś prawicowy burmistrz czy starosta uzna, że ptaków jest za dużo, że szkodzą, brudzą, głośno ćwierkają i skrzeczą.
Tymczasem apeluję – dokarmiajmy ptaki. Choć jest ich – niektórych – ciągle dużo, nie brakuje sygnałów, że jest im ciężko z powodu zmian cywilizacyjnych. Czytałem o łąkach, niegdyś pełnych ptaków, a obecnie opustoszałych. Za umieszczenie przy domu karmnika z pewnością spotka nas nagroda w postaci szalonego i radosnego spektaklu przylotów, lądowań, odlotów i przelotów.
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner, mój IG https://www.instagram.com/witoldwerner/
Szarość, smutek, ciemność

i niski nastrój. Tak, Norwegia dostarcza tego mnóstwo. Jakoś najczęściej przytrafia się to, gdy wsiadam na prom, aby przeciąć jakiś fjord. Płynie w totalnej ciszy, ponieważ jest elektryczny. Wydaje się, że nawet dym z komina by trochę rozweselił ten widok – ale nie, nie ma tego. Pozostaje wpatrywać się w to, co widać za burtami. A tam jakby ryt w stalowej płytce, nie wiadomo, czy wygrawerowany czy wytrawiony kwasem. Czy gdzieś tam, na brzegu są ludzie, którzy się śmieją? Bardzo wątpliwe się to wydaje. I poczucie beznadziei narasta.
Zdjęcia wysokiej jakości https://500px.com/p/witoldwerner, mój IG https://www.instagram.com/witoldwerner/
Jezioro Setten – kolejne wspomnienie
